Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009

Ο ποιητής της πιο ωραίας ουτοπίας!

Αντίο
Κάποτε μια νύχτα θ΄ ανοίξω τα μεγάλα κλειδιά των τρένων για να

περάσουν οι παλιές μέρες

οι κλειδούχοι θα ΄χουν πεθάνει, στις ράγιες θα φυτρώνουν μαργαρί-

τες απ΄τα παιδικά μας πρωινά

κανείς δεν έμαθε ποτέ πως έζησα, κουρασμένος από τους τόσους χειμώ-

νες

τόσα τρένα που δεν σταμάτησαν πουθενά, τόσα λόγια που δεν ειπώ-

θηκαν,

οι σάλπιγγες βράχνιασαν, τις θάψαμε στο χιόνι

που είμαι; γιατί δεν παίρνω απάντηση στα γράμματά μου;

κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ΄ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά

απ’ αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό

κι ο αγέρας που κλείνει απότομα τις πόρτες και μένουμε πάντοτε

έξω

όπως απόψε σε τούτο το ερημικό τοπίο που παίζω την τυφλόμυγα με

τους νεκρούς μου φίλους.

Όλα τελειώνουν κάποτε. Λοιπόν, αντίο! Τα πιο ωραία ποιήματα

δεν θα γραφτούν ποτέ….

tasos-livaditis.jpg

1 σχόλιο:

λυγερη είπε...

Ένα τρένο που φεύγει είναι η ζωή μας.
Αποσκευές τα χρόνια μας, τα όνειρά μας,οι αγάπες μας,οι πόνοι ,σημαντικοί κι ασήμαντοι θάνατοι. Εμείς επιβάτες με ελευθέρας άγνωστης κι απεριόριστης διάδρομης
(νομίζουμε) μέχρι την στιγμή που
ο "σταθμάρχης"θα σφυρίξει το τέλος
του ταξιδιού ,ν'αποβιβαστούμε σ' έναν άγνωστό σταθμό μόνοι χωρίς τις αποσκευές μας.....
Καλό απόγευμα
http://ligery.pblogs.gr
http://lygeri.pblogs.gr