Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010

Μέσα απ'τα δύσκολα οι καρδιές ανταμώνουν....



Διχοτομούνται οι καρδιές σαν ανταμώνουν
όπως το ρόδι που ανοίγει και μοιράζεται σε χέρια απλωμένα...
και ζουν μες τη σιωπή και ταξιδεύουν...
όπως τα φύλλα στη κοίτη του ποταμού....
ιριδίζοντας ,
στα τραχειά βράχια των βλεμμάτων...
Απλωμένα σύννεφα οι καρδιές σαν ανταμώνουν
μιας βροχής καρποφόρας, άγγελος...
και ζουν μες την ανάσα
και διαβαίνουν....
όπως ο ήλιος στη δύση του...
πορφυρίζοντας ,
στ' ανείπωτα όνειρα...

4 σχόλια:

λυγερη είπε...

Φοβερή απεικόνιση....

Πράγματι ,η χαρά η υγεία, η ευημερία, είναι χώρος όπου η καρδιά αρέσκεται να κολυμπά ,να πλέει στην ευτυχία και να μην κοιτάζει πάρα πέρα….

Στον πόνο όμως, την μοναξιά ,την κακουχία ανάγκη τόχει να ανοιχτεί, ν ανταμωθεί με ανθρώπους με χέρια απλωμένα κι ανοιχτές καρδιές.

Θυμάμαι στον πρώτο μεγάλο σεισμό στην Αττική.
Εκείνη τη νύχτα άνοιξαν όλες οι κλειστές πόρτες των διαμερισμάτων της πολυκατοικίας.
Οι άνθρωποι βγήκαν έξω ανταμώσανε, μίλησαν ,έδωσαν κουράγιο ο ένας τον άλλον, θέση στ' αυτοκινητά τους, προσευχήθηκαν μαζί, κάνανε και χιούμορ ακόμη σαν παλιόφιλοι κι ας ήταν μέχρι εκείνη την στιγμή "ξένοι" στην ίδια πολυκατοικία.

Υπέροχη η σύλληψη Κατερίνα μου. Αυτές τις δύσκολες ‘ώρες του σήμερα ,στην ανασφάλεια του αύριο, οι καρδιές ανοίγουν και αναζητούν την ανθρώπινη προσέγγιση κι αλληλεγγύη. Την μοιρασιά στην υπομονή, στην αντοχή, στην ελπίδα.

Καλή σου μέρα ευλογημένη μου φίλη

santos είπε...

κάτι μου θυμίζει αυτό το ποίημα Κατερίνα...

katerina είπε...

Εύστοχες οι παρατηρήσεις σου Λυγερή μου!Μακάρι οι καρδιές ν'ανοίγουν και ν'αναζητούν,να γίνονται''επαίτες'' της ολοκλήρωσης του προσώπου στο αντίκρυσμα του προσώπου του αλλου...
Σ'ευχαριστω Κυρά μου για το πέρασμά σου!!

katerina είπε...

....ίσως εκείνη την άλλη Κατερινα ,''του πρώτου ονείρου μου...''
Φιλιά Χρήστο μου!