Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

.......δεν είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε.....

Αν είναι ανθρώπινος ο πόνος δεν είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε γι' αυτό συλλογίζομαι τόσο πολύ, τούτες τις μέρες, το μεγάλο ποτάμι

αυτό το νόημα που προχωρεί ανάμεσα σε βότανα και σε χόρτα και ζωντανά που βόσκουν και ξεδιψούν

κι ανθρώπους που σπέρνουν και που Θερίζουν και σε μεγάλους τάφους ακόμη

και μικρές κατοικίες των νεκρών.

Αυτό το ρέμα που τραβάει το δρόμο του και που δεν είναι τόσο διαφορετικό από το αίμα των ανθρώπων κι από τα μάτια των αυθρώπων όταν κοιτάζουν ίσια πέρα χωρίς το φόβο μες στην καρδιά τους,

χωρίς την καθημερινή τρεμούλα για τα μικροπράματα ή έστω και για τα μεγάλα~

όταν κοιτάζουν ίσια πέρα καθώς ο στρατοκόπος που συνήθισε ν' αναμετρά το δρόμο του με τ' άστρα,

oχι όπως εμείς, την άλλη μέρα, κοιτάζοντας το κλειστό περιβόλι στο κοιμισμένο αράπικο σπίτι, πίσω από τα καφασωτά, το δροσερό περιβολάκι ν' αλλάζει σχήμα, να μεγαλώνει και να μικραίνει~

αλλάζοντας καθώς κοιτάζαμε, κι εμείς, το σχήμα του πόΘου μας και της καρδιάς μας, στη στάλα του μεσημεριού,

εμείς το υπομονετικό ζυμάρι ενός κόσμου που μας διώχνει και που μας πλάθει,

πιασμένοι στα πλουμισμένα δίχτυα μιας ζωής που ήτανε σωστή κι έγινε σκόνη

και βούλιαξε μέσα στην άμμο αφήνοντας πίσω της μονάχα

εκείνο το απροσδιόριστο λίκνισμα που μας ζάλισε μιας αψηλής φοινικιάς.

Κάιρο, 20 lουνίου '42 Γ.Σεφέρης



2 σχόλια:

george-zampiakis είπε...

Πολύ ωραίο αυτό.Το θέμα είναι πως θα ξεφύγουμε απο το κυκεώνα που μας περιβάλει.

katerina είπε...

Λέω να αλλάξουμε προσανατολισμό ....να βάλουμε παράθυρα προς την ανατολή ...και εμεις ειδικά συνάδερφε ,να βλέπουμε πιο συχνά στα μάτια τα παιδιά μας...