Μιλῶ...

Μιλῶ γιατὶ ὑπάρχει ἕνας οὐρανὸς ποὺ μὲ ἀκούει
Μιλῶ γιατὶ μιλοῦν τὰ μάτια σου
Καὶ δὲν ὑπάρχει θάλασσα δὲν ὑπάρχει χώρα
Ὅπου τὰ μάτια σου δὲ μιλοῦν

Τὰ μάτια σου μιλοῦν ἐγὼ χορεύω
Λίγη δροσιὰ μιλοῦν κι ἐγὼ χορεύω
Λίγη χλόη πατοῦν τὰ πόδια μου
Ὁ ἄνεμος φυσᾶ πού μᾶς ἀκούει

Γιωργος Σαραντάρης

Η σιωπή μας....

................................................
Φτάνουν μέρες που δεν έχεις πια τι να λογαριάσεις .
Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις.
Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις τ' όνομά σου.
Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα.
Ανία ,πόθοι,όνειρα,συναλλαγές,εξαπατήσεις .
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή απο την τύψη.

Μα ποιός θαρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει?
Ποιος θα μετρήσει μια-μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα?
Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών?
Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες
ζητούνε μια νύχτα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.
Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.
        Μ.Αναγνωστάκης

Μηπως μπορείτε να βοηθήσετε?

Μηπως μπορείτε να βοηθήσετε?
τι δώρο να κάνω σ'εναν άνθρωπο :
που είδα στα μάτια του το πείσμα των εφηβικών ονείρων να πραγματώνεται,
που με κοίταξε με αμφισβήτηση και προχώρησε,
που ηρθε να με συναντήσει ξανά ύστερα απο χρόνια ,
που στάθηκε αδερφός στα ξενυχτια μου,
που συγκρούστηκε με το ''εγώ ''μου,
που σκούντηξε ,ετσι δα,την ποιητική μου διάθεση,
που με ταξίδεψε στον κόσμο της μουσικής,
που μ'εκανε να κλάψω απο θυμό κι απο χαρά,
που ψαχνει να βρει το χαμένο μου χαμόγελο για να το φέρει πίσω,
που μετεστρεψε την απολυτοποίηση των απαντήσεων μου σε ματιά κατανόησης,
που μ' έμαθε να βλέπω μέσα απ το φακό του έναν άλλο κόσμο ,
που μαζί είδαμε τις δρυάδες,τις νυμφες των ποταμών,τις νεραιδες της βροχής ,τα ξωτικά της νυχτας,
που είναι παρών κι όταν ειναι απών,
που σέβεται τη σιωπή μου ,
που όταν τα γόνατα λυγίζουν μου φωνάζει να σταθώ όρθια,
που είναι, αυτό που είναι κι έτσι έμαθα να τον αγαπω,
γιατι ειναι ο Φίλος της καρδιάς μου
και σήμερα εχει τα γενέθλιά του!
Λοιπόν τι δώρο να του κάνω????
Θα βρω κάτι στις προθήκες της καρδιάς μου που να ανταποκρίνεται στην ατίμητη ''τιμή'' των παραπάνω?
Δυσκολο να βρω.......με άδεια χέρια θα πάω παλι στη γιορτή του.........

Στα μικρά κι ασήμαντα της καθημερινότητας....αφιερωμένο!

Σκέφτηκε κανείς πόσο σημαντικό, πόσο μοναδικό γίνεται ένα κουρελάκι, ένα τριμμένο πατάκι, όταν το τυλίξει κάποιος με την αγάπη του;
Πόσο πολύτιμο γίνεται ένα τσίγκινο κουτάκι με σπόρους πιπεριού, όταν το τοποθετήσουν στο ράφι, κάποια δάχτυλα που ονειρεύονται;
............................................................................
''Σαν χειμωνιάτικη λιακαδα''Αλκ.Παπαδάκη

...έχει πανσέληνο απόψε...

Moναχικό ταξίδι

.
Eσένα όπου αδάμαστη στροβιλίζεσαι πληγωμένη,
Κάτω από της πανσελήνου το άπλετο φως.

Εσένα όπου σ' ένα ταξίδι μοναχικό
μέσα σε πλήθος, είσαι ταγμένη να διαβείς, αέναο.

Εσένα που όταν απομακρύνεσαι πλησιάζεις
Τις ψυχές εκείνων που μόλις γνώρισες,
Μα όταν τις φτάσεις θα χαθείς.

Εσένα όπου σηκώνεις άμυνες,
Μέσα απ' τα τείχη που υψώνεις
Και φοβισμένη περιχαρακώνεσαι.

Εσένα ψυχή κοιτάζω μέσα απ' το πλήθος.
Κάτω από της πανσελήνου το άπλετο φως
Να στροβιλίζεσαι αδάμαστη !!!
                 Αγγελος Τζιβελέκης

Στου Οκτώβρη το σκαλί...

Φθινοπωρινές πινελιές .....
μοναδικές σε δύναμη χρωμάτων....
μέσα σε μια απλότητα σιωπής....
πορεία ζωής.....
σαν της αγάπης το άγγιγμα...
          Καλό μήνα!!       

Kάποτε......

Kάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.
Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.
Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας.
Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype.
Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος.
Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.
Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες.
Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.
Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά.
Σήμερα το λέμε και με SMS.
Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι.
Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.
Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια.
Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο. Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και...
ήμασταν ευτυχισμένοι.
Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...
Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό.
Σήμερα μας το λέει ο navigator.
Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά. Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.
Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας.
Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.
Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό.
Σήμερα είναι μαλακία.
Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή. Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.
Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα.
Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς.
Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με την κοπέλα μας ή το παληκάρι μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς, χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψιθυρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοερά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό κι ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.
Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».
Σήμερα λέμε
«Αυτός φταίει»...
Κάποτε ζούσαν με το μισθό τους.
Σήμερα ζούνε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.
Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο αισιόδοξοι, ακόμη κι ευτυχισμένοι!
Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.
Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό. Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια.
Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος.
Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος..
Κάποτε τα δανεικά τα έδινε ο αδελφός.
Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.
Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους.
Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.
Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε.
Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.
Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας.
Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα....

 

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή....